بعد از این که خطبه ی عقد خوانده شد، کاغذی از جیبش درآورد و با توجه کامل شروع به خواندن مطالب آن کرد، سپس نوشته را تا کرد و در جیبش گذاشت. بعد از رفتن مهمان ها نماز شکر خواند و مجددا آن نوشته را.

 جلو رفتم و پرسیدم: چه می خوانید؟ محمد نوشته را به من داد. خواندم و فهمیدم که باید چگونه همسری باشم.

نوشته بود:

 «خدایا! زنی برایم مقدر کرده ای که خوشروی و خوش خوی و پاکدامن و عفیف و نگهدار مال و ناموس می باشد.الها! روزی اش را زیاد و برکتش را فراوان نما. از او فرزندانی پاکیزه به من عطا کن که خلف صالح باشند. پروردگارا! ما را از فرزندان و همسرانمان روشنی چشم عطا فرما و ما را پیشوای تقوا پیشه گان ساز؛ زیرا بندگان رحمان، اهل حق هستند و پیروی هوای نفس نمی کنند و هر همسر و فرزندی را دوست نمی دارند، بلکه آن همسر و ذریه ای را دوست می دارند که بنده ی خدا باشند.»

راوی همسر شهید محمد اکبری

کم کم باید برای استقبال از بهار آماده بشیم.

کودکي با پاهاي برهنه بر روي برف ها ايستاده بود و به ويترين فروشگاهي نگاه مي کرد . زني در حال عبور او را ديد . او را به داخل فروشگاه برد و برايش لباس و کفش  خريد و گفت: مواظب خودت باش .

کودک پرسيد: ببخشيد خانم شما خدا هستيد؟

زن لبخندی زد و پاسخ داد: نه من فقط يکي از بنده هاي خدا هستم.
کودک گفت:مي دانستم با او نسبت داري.

مرد نگران بود. چند روز بود كه در مدينه سرگردان بود. غريب افتاده بود و بى زاد و توشه. نه آشنايى داشت و نه جايى براى ماندن. تنهاى تنها شده بود. نه درهمى داشت و نه مركبى . همه چيزش را از دست داده بود. اسبش در نيمه راه مرده بود و هميان سكه اش را در مدينه گم كرده بود. حالا در كوچه پس كوچه هاى شهر داغ و سوزان مدينه حيران و سرگشته بود. حاجيها يكى يكى به شهر و ديار خود بر مى گشتند؛ ولى او نمى دانست چطور به شهرش باز گردد. كاروان دار مزد مى خواست. علاوه بر آن راهِ طولانى حجاز تا خراسان را نمى توانست پياده بپيمايد. تنها و غريب در شهر ناآشناى مدينه آواره شده بود. بغض گلويش را مى فشرد. به هر كس كه رو انداخته بود، اعتنايى به او نكرده بود؛

مهمانان يكى يكى پيش مى رفتند.با امام- علیه السلام- خداحافظى مى كردند و از اتاق خارج مى شدند. احمد با حسرت نگاهى به امام - علیه السلام- كرد. انديشيد كاش بيشتر مى توانست نزد حضرت بماند؛ اما بايد مى رفت. خود را عقب كشيد حداقل بتواند تا آخرين لحظات از چهره نورانى امام - علیه السلام- بهره ببرد. بوى خوش منزل امام- علیه السلام-  برايش دلپذير بود. نگاهى به پنجره كرد. هوا تاريك بود. شب پرده سياهش را بر سر شهر افكنده بود. احمد آهسته جلو رفت. خم شد تا دست امام- علیه السلام-  را ببوسد. آهى كشيد. سر بلند كرد و با دودلى به طرف در به راه افتاد. مهمانان وسط حياط گرم گفتگو بودند. پايش را از آستانه در بيرون نگذاشته بود كه صداى پر طنين و دوست داشتنى امام- علیه السلام-  را شنيد:

- بنشين.